پژواک هنر و اندیشه

چقدر این نگاه ها بغض آلود است وهیچگاه نمیتواند پیام یک شهروند را به یک رییس جمهور برساند

متن كامل نامه تاريخى عزيز رويش

--------------------------------

به نام خداوند آگاهی، آزادی و برابری

یاران جنبش روشنایی، آقایان بهزاد، سعادتی و ناجی، سلام.

با این نامه، شما و سایر یاران جنبش روشنایی را مخاطب قرار می‌دهم. هدفم از نوشتن این نامه با همه‌ی طول و تفصیل آن، بیشتر از همه ایجاد زمینه‌ای برای آگاهی تاریخی است. هر چند انتظار دارم شما نیز، به پاس رفاقت و دوستی و آشنایی‌ای که با هم داریم، آن را به دقت بخوانید و مرور کنید تا در ذهن تان تصویری از آن‌چه من بر اساس آن از ابتدا تا کنون موضع‌گیری کرده ام، پدید آید.

1/ از صحبت‌های امشب، و آن‌چه در جریان جلسات دیروز و پریروز اتفاق افتاد، بیشتر به این نکته پی بردم که راه‌رفتن با جنبش روشنایی، با وضعیت و مواضعی که در پیش دارد، برای من ناممکن می‌شود. روز دوشنبه‌ی گذشته، در جلسه‌ی شورای عالی مردمی گفتم که جنبش‌های اجتماعی، اگر فاقد پشتوانه‌ی تیوریک باشند، نتیجه‌ی مطلوبی نمی‌بخشند. انقلاب فرانسه، روسیه و ایران را به عنوان نمونه‌هایی یاد کردم که تیوری‌های روشن و عمیقی در عقب خود داشتند که باعث تحولات بزرگی شدند. جنبش روشنایی تنها دو ماه است که به راه افتیده است. موضوع آن، مطالبه‌ی ساده‌ای است: تطبیق خط برق 500 کیلوولت از مسیر بامیان – میدان – وردک. تنها بن‌مایه‌ی تیوریک آن، اعتراض در برابر نگاه و رفتار تحقیرآمیز زمام‌داران ارگ در برابر هزاره‌ها است. این نکته نیز بیشتر از چند مقاله‌ی فیس‌بوکی یا روزنامه‌ای شرح نیافته است. به همین دلیل است که حتا تعبیرات و ترکیب‌هایی که در جنبش روشنایی خلق شده اند، دارای تعریف‌های مشخص و واضحی نیستند. مثلاً بعد از حدود دو ماه کاربرد اصطلاح کلیدی «تظاهرات نامحدود» تازه نشسته‌ایم که برای آن تعریفی خلق کنیم و هر چه می‌کوشیم، این تعریف را خلق نمی‌توانیم. در برابر هیچ اعتراض جدی، پاسخی روشن و مستدل نداریم و مهم‌ترین توجیه خود را در نفس حرکت و جوشش مردم و احساسات و عواطفی که در سراسر جهان نشان می‌دهند، جست‌وجو می‌کنیم. امشب نیز به طور واضح نمایان بود که در برابر سوال و انتقاد به اضطرار می‌افتیم و از پیامدها و اثرات آن هراس داریم. وقتی در یک جلسه‌ی ساده‌ی دوستانه، نتوانیم در برابر اعتراض و سوال و انتقاد جدی یکی دو فرد استوار بمانیم، فردا در برابر مسوولیت‌های عظیمی که از «تظاهرات نامحدود» ناشی خواهند شد، چگونه پاسخ خواهیم گفت؟

2/ برای من، بحث سنجش «هزینه»‌ی تظاهرات مهم‌تر از «نتیجه‌»ی آن است. این را برای چندمین بار تصریح می‌کنم تا نشان دهم که آن را به عنوان یک نکته‌ی تیوریک در باورهایم مد نظر دارم. من در مسابقه‌ی «معلم جهان» از این تیوری، در برابر تیوری پائولوفریر که از «آموزش ستم‌دیدگان» سخن گفته بود، به عنوان «آموزش بی‌نوایان» یاد کردم. در یک کلام، بی‌نوایی یک «وضعیت» است و وضعیت ناظر بر «واقعیت»ی است که «وجود دارد». تا این وضعیت تغییر نکند، هیچ چیزی در زندگی و مناسبات «بی‌نوا» با محیط و مردمان اطراف او تغییر نمی‌کند. در بی‌نوایی، برخلاف ستم‌دیدگی، به هیچ عاملی در بیرون به عنوان عامل تام اشاره نمی‌کنیم. هیچ کسی یا نیرویی در بیرون به طور تام مقصر نیست تا او را از میان برداریم. باید وضعیت خود را تغییر دهیم. وضعیت زنان یا هزاره‌ها در کشور ما نماد بی‌نوایی است. با درنظرداشت همین نکته، در مبارزه برای نجات از بی‌نوایی، در هر استراتژی و عمل، بیش از آنکه به دستاورد توجه کنیم، به هزینه‌های آن توجه می‌کنیم. صاف و ساده، «دستاوردِ بی‌هزینه». آدم بی‌نوا باید یاد بگیرد که در مبارزه برای نجات از بی‌نوایی نه نان خود را هزینه کند و نه جانش را. نانش را از دست داد، گرسنه می‌ماند. جانش را از دست داد، مبارزه‌اش نیمه‌تمام می‌ماند و خانواده و فرزندانش گرسنه و بی‌پناه می‌شوند. «معرفت» بر اساس تیوری «آموزش بی‌نوایان» راه افتاده و به پیش رفته است. هر گام خود را بر اساسِ اصلِ «اجتناب از هزینه» برداشته ایم. فراموش نکنیم که منظور ما از هزینه، هزینه‌های طبیعی و معمول نیست. مثل اینکه برای زندگی کردن باید از عمر خود هزینه کنیم یا برای غذا خوردن از پول خود. هزینه‌ی مورد نظر ما فراتر از این مرحله است: هزینه‌ای که برایش توجیه معقول و منطقی نداشته باشیم. هزینه‌ای که بر دستاورد پیشی گیرد و دستاورد را تحت‌الشعاع قرار دهد.

در جنبش روشنایی حرفم را با شما در قالب دو اصل خلاصه کردم: اول، از داعیه‌ی خط برق 500 کیلوولت نمی‌گذریم. نه امروز، نه فردا، و نه در تاریخ. این یک اصل. دوم، هزینه پرداخت نمی‌کنیم. نه یک قطره خون، نه تحمل لت و کوب، نه نقصانِ بی‌دلیلِ پول و سرمایه‌ی مادی یا معنوی. دلیلش واضح است: به دلیل بی‌نوایی، قادر به پرداخت هیچ‌کدام از این هزینه‌ها نیستم. خون و جان برای ما ارزش دارد. باید از خون 

درگذشت سترجنرال سیدحسین انوری رهبر حزب حرکت اسلامی افغانستان باعث غم اندوه مردم افغانستان و جریانهای سیاسی شده و پیام های مکرر تسلیت میان شان رد و بدل می شود. به گزارش خبرگزاری رشد؛ یکی از کاریران شبکه اجتماعی نوشته “جهاد مردم افغانستان بدون نام ستر جنرال سید حسین انوری معنی ندارد وو نخواهد داشت” یکی از سیاسیون کشور نوشته است که ” کاکه ترین مرد سیاست افغانستان آسمانی شد”. اینکه کدام یکی از فعالیت های انوری اینقدر او محبوب ساخت که باعث غم و اندوه مردم افغانستان و جریانهای سیاسی شده است از استاد محمد اکبری نماینده مردم بامیان پرسیدم. او گفت: یکی از شاخص بارز فعالیت های انوری این بود که در تصمیم گیری سیاسی ترس نداشت. استاد محمد اکبری نماینده مردم ولایت بامیان در ولسی جرگه و رهبر حزب حراست ملی افغانستان در مصاحبه با خبرگزاری رشد می گوید “انوری در تصمیم گیری سیاسی از مشکلات نمی حراسید.” آقای اکبری علاوه کرد: باورمندی به اسلام، بیگانه ستیزی، غیرت و شجاعت، عدالت خواهی و آزادی در اندیشه انوری از دیگر شاخص های شخصیت اسلامی، سیاسی و نظامی او بود. وی می گوید که آقای انوری نقش اساسی را در ۳۵ سال گذشته در تحولات سیاسی و نظامی کشور ایفا کرد که هیچ کسی او را انکار کرده نمی توانند.

 

جای او درمیان ما خالیست.
فضل الله المجاهدین علی القاعدین اجرا عظیما
 هنوز قله های بلند آسمایی، وهندوکش وبابا قهرمانی های او را به یاد دارد!!هنوز در دره های پغمان فریاد های رهایی بخشش می پیچد، هنوز خون یارانش در جاجی و منگل و شکنجه گاه های کابل نخشکیده است،اما دریغ و افسوس که آن سپه سالار جهاد و فرمانده قهرمان:


سترجنرال سید حسین انوری،

کسی که عملیات های پارتیزانی اش خواب را از چشمان روسهای متجاوز و نوکران مزدورش ربوده بود و با مقاومت و صبوری اش خون شهیدان را به ثمر نشانید و تا آخرین نفس در راستای وحدت ملی و امنیت و انکشاف در کشور با کوله باری از ایثار و خدمت در سمت های: وزارت، ولایت، وکالت در شورای ملی ، مشاوریت رییس جمهوری، فرماندهی نظامی  و ریاست شورای رهبری حرکت اسلامی مردم افغانستان تلاش های خستگی ناپذیری را انجام داد و اکنون به افلاکیان و شهدا پیوسته و درمیان ما نیست.
غروب ناباورانه وزود هنگام او برای ملت ما بسیار غم انگیز واندوه بار است لذا برای تجلیل از مقام مجاهدان راستین و خوشنودی روح بلند و آسمانی آن مجاهد قهرمان، محفل بزرگداشت و باشکوهی در اصفهان با سخنرانی یار وهمسنگر گرامی ایشان

(حضرت حچت الاسلام والمسلمین استاد سید محمد هادی هادی)

برگذار می گردد. لذا حضور سبز علما و دانشجویان، و مهاجرین عزیز، شکوه بخش این محفل نورانی وبا عظمت خواهد بود.
زمان: جمعه مورخ 1395/5/8 از ساعت 4 الی ختم جلسه
مکان : زینبیه کوچه سلمان مسجد حضرت قایم (عج)



 (از طرف علما، طلاب دانشجویان و مهاجرین افغانستانی مقیم اصفهان)   

ناگفته هایی از بدعت وحدتی ها ومزاری

نویسنده: سیدمحمدآقا هاشمی پروانی

بخش دوم
کالبد شکافی یک تندیس

بارها تلمیح و تصریح کرده ام که هیچ گونه نسب و قربت با حرکت اسلامی ندارم.

علت ناسازگاری دولت مجاهدین و وحدت!

یقینا میدانید که وقوع فاجعه افشار، ریشه در اختلاف های آغازین حکومت/دولت مجاهدین دارد.
نیم نگاهی به فرآیند شکل گیری جنگ های تنظیمی داشتیم و نیز باید گذر اندک و شاید مفید بر حل چرایی رخداد فاجعه افشار، داشته باشیم.
پس از فتح کابل و شکل گیری حکومت موقت مجددی و قبل از آمدن آقاى مزارى به كابل، مذاكرات سودمندى بين نمايندگان حزب وحدت و آقاى مجددى جهت پيوستن آن حزب به دولت اسلامى صورت گرفته بود و توافقنامه اى مبنى بر شركت حزب وحدت در دولت موقت با سهم يك وزارت كليدى (وزارت امنيت) و دو وزارت ديگر و چندين سفارت و ٨ نفر عضو در شوراى جهادى توافق شده بود كه آقاى مزارى به تاريخ 21 ثور 1371 وارد كابل گرديد. چون آقاى مزارى فرد اول حزب بود، بايد موافقتنامه را امضاء میكرد. ولى آقاى مزارى موافقتنامه را امضا نكرد و قريب الوقوع بودن جنگ را دلیل آن مى دانست.
او مى گفت: به زودى جنگ داخلى آغاز ميشود و امضاى اينگونه موافقتنامه هاى كاغذى در ميان آتش و باروت، دردي را درمان نميكند.
آقاى ضامن على محقق دايميرداد در مورد توافق هيئت حزب وحدت با مجددى و امضا نكردن آقاى مزارى در خاطرات دستنویس خود چنين روایت میکند: "در جلسات شوراى مركزى، صحبت از مذاكرات سياسى نمى شد. فقط يك كمیسيون براى اين كار انتخاب شده بود اما نتيجه به جلسات شوراى مركزى گزارش داده نمى شد. سرانجام آقاى زاهدى از اشتراک در جلسات خود داری کرد. كسى گفت: زاهدی قهر كرده، من هم به ديدنش رفتم. ايشان گفت: برادر! من از آقاى مزارى ناراحتم پرسيدم: چرا؟. گفت: ما مذاكرات سياسى را به جاى مطلوبى رسانده بوديم. قرار بود: سه وزارت به شمول وزارت امنيت، يك معاونت رياست جمهورى، سه معاونت وزارت، سه سفارت و چند رياست، به حزب وحدت داده شود. اما آقاى مزارى تعلل مى كند و امضا نمى كند... من گفتم: چرا در جلسه مطرح نمى كنيد؟ ايشان گفتند: شما مطرح كنيد.
در جلسه فرداى شوراى مركزى، اين موضوع پرسيده شد كه: مذاكرات سياسى به كجا رسيده؟ و ضمناً گوشزد شد كه قرار شنیده، به نتايج مطلوبى هم رسيده و بايد در امضا و اعلان آن تاخير نشود. آقاى مزارى به ناچار گفتند:" آره! اما اين طور كه شما خوش باور هستيد، نيست.اين آرامش، آرامش قبل از طوفان است... مخالفت و اصرار تا سرانجام ايشان را وادار به سخنى کرد که مطابق شأن شان نبود او گفت: "ما مى بينيم شما براى مقام... مى دهيد". آقاى عرفانى يكاولنگ در حالى كه همه اعضا در بهت فرو رفته بودند، گفت:"حاجى آغا شما از خط قرمز خارج مى شويد".
(محقق دایمردادی زنده است و مى توانید صواب بودن این نوشتار را از خودشان بپرسيد).
در مجله ى فجر اميد، شماره 29 و 30 فوج قسمتى از يك سخنرانى آقاى زاهدى به چاپ و نشر رسیده بود، زاهدى گفته بود:"ما با دولت آقاى مجددى براى گرفتن وزارت به توافق رسيده بوديم كه آقاى مزارى وارد كابل شد. به محض اينكه توافق رابا ايشان مطرح كرديم، با تكبر و تبختر گفت: برو آتيمه (پدرمن) حق كه با زور جنگ و لوله ى تفنگ گرفته نشوه مزه نداره".
واقعیت امر اینست که برآیند مذاکرات هیئت با صلاحیت حزب وحدت با حکومت ربانی بر چگونگی تقسیم قدرت مثبت و قانع کننده بود ولی اینکه چرا توسط فرد اول این حزب(آقای مزاری) امضا نشد؟ در سخنرانى خود به تاريخ 1373/10/5 چنين بيان کرد: " آقاى مجددى از شوراى قيادى هيئت تعين كرد كه با ما مذاكره كند. به هشت نفر در شوراى جهادى و دو وزارت خانه و يك وزارت كليدى(مجموع ٣ وزارت) موافقت کردیم اما به محض موافقت روى اين مسئله و تا هنوز در بيرون اعلان نشده بود كه آقاى سياف بر ما حمله كرد.(منبع:احياى هويت.ص 92)".
همچنان کتاب احیای هویت در همین صفحه (92) از آقای مزاری دلیل دیگر امضاء نکردن و عدم توافق شان با حکومت را چنین مینویسد: "بعد از اينكه جنگ اول(جنگ 12 جوزای 1371 با اتحاد) خاتمه یافت، اين موافقت نامه از راديو بى بى سى اعلان شد. بلا فاصله، در چهل ستون شوراى قيادى دايرشد ودر همين جلسه، آقاى محسنى پيشنهاد كرد كه؛ وزارت امنيت بايد منحل شود و همان بود كه منحل شد...و وقتي عضويت هشت نفر را در شوراى جهادى پذيرفتند، آقاى جاويد از جلسه بلند شد كه اگر شما به حزب وحدت اين قدر امتياز مى دهيد، ما ديگر در كنار شما نيستيم".
با توجه به این سخنان آقای مزاری آیا جز اینکه، جنگ موسوم به جنگ اول(جنگ 12جوزای 1371بااتحاد) و مخالفت آقایان محسنی و جاوید، دلیل عدم موافقت ایشان با دولت بود، چیز دیگر و دلیل و برهان دیگری دست گیر میشود؟
ولی آنچه که مارا بیشتر به گنگی های این مسئله نزدیکتر میکند تصويبات شوراى قيادى است كه آيت الله محسنى اخيرا آنرا چاپ و منتشر کرده و احتمالا نزد آقایان سیاف و سران جمعیت اسلامی نیز موجود باشد، در اولین اجلاس شوراى رهبرى درتاریخ 16ثور 1371 كه هنوز آقاى مزارى وارد کابل نشده بود، با حضور آقايان:
1- استاد ربانی 2- مولوى محمد نبی محمدی از حزب حرکت انقلاب 3- آقاى مجددى 4- انجنير احمدشاه احمدزى 5-عبدالقيوم از حزب خالص 6- آيت الله محسنى از حركت اسلامي
11 ماده به تصويب رسيد كه عبارت بودند:
1- الغاى كابينه ى رژيم سابق 2- الغاى خاد 3- الغاى تمام قوانين و مصوبات خلاف شريعت اسلامى 4- ممنوعيت حزب وطن و...(جزوه مصوبات شوراى رهبرى مجاهدين، ص4)
آیا منظور آقاى مزارى از الغاى وزارت امنيت همان الغاى خاد بوده؟ در صورتیکه اين تصويب پنج روز قبل از آمدن آقاى مزارى به كابل و در نخستين اجلاس شوراى رهبرى اتخاذ گرديده بود و هيچ ربطی به مخالفت آقاى محسنى و جاوید با حزب وحدت نداشت و یا منظور شان جايگزين شدن اداره همانند وزارت امنيت دولتى(خاد) به جاى آن بوده؟
اقای جاوید که در مورد این موضوعات در خاطرات خود نوشته اما به رویت و استناد تصميم شورای رهبری غور و اتكاء ميكنيم.
در تاريخ 10 جوزا 1371 در چهل ستون با حضور آقايان:
1- سياف 2- حكمتيار 4- مولوى نبی محمدى 4- استاد ربانى 5- حاجى دين محمد 6- شیخ محمد آصف محسنى
كه ماده ى اول فيصله آنان چنين بود : 1- فعاليت اعضاى وزارت امنيت دولتى كه قبلاً (يعنى: در 1371/2/16) ملغى شده بود، ممنوع و خلاف قانون است و اداره ى بديل آن از طرف شوراى رهبرى تعيين مى شود، اتخاذ شده بود.(جزوه مصوبات شوراى رهبرى مجاهدين ص21-20).

در اين فيصله گفته شده بود كه به جاى وزارت امنيت دولتی(خاد)، اداره بديل با تغيير در پرسونل و حذف جاسوس هاى (KGB) و جايگزين ساختن پرسونل مجاهد و پاسدار خون شهداء تلاش شود.
که بعدا آقاى مجددى نام آن اداره جديد را "وزارت امنيت ملى" میگذارد.
متن نامه آقاى مجددى به حزب وحدت؛
بسم الله الرحمن الرحيم
دولت اسلامى افغانستان
شماره: 283
مورخ: 1371/3/19
به حزب وحدت اسلامى افغانستان:
نظر به مفاهمه نمايندگان شوراى جهادى، با شما و بر اساس فيصله ى اكثريت قاطع اعضاى شوراى جهادى، به نكات ذيل توافق به عمل آمده است:
1- وزارت امنيت دولتى(خاد) كه قبلاً منحل اعلان گرديده بود، با تشكيلات جديد به نام " وزارت امنيت ملى" تشكيل شود و يك تن از اعضاى حزب وحدت، به حيث سرپرست آن وزارت تعيين گردد.
2- غير از وزارت امنيت ملى، سر پرست دو وزارت ديگر نيز از اعضاى حزب وحدت تعيين گردد.
3- هشت نفر از اعضاى حزب وحدت اسلامى افغانستان، به حيث عضو شوراى جهادى شامل آن شود.
4- يك نفر از رهبران حزب وحدت به عضويت شوراى قيادى شامل گردد.
موضوع غرض آگاهى به شما نگاشته شد تا در مورد معرفى اعضاى آن حزب، به مراجع تعيين شده، اقدام لازم بفرمائيد.
حضرت صبغة الله مجددى
ممثل دولت اسلامى افغانستان.
(منبع: سال هاى تجاوز و مقاومت، به قلم محمد اكرام انديشمند، ص335-334)
در کنار اینکه وزارت امنیت ملی همان جایگزین خاد رژیم کمونیستی وجود داشت و ادعای لغو وزارت امنیت باطل میشود و هیچ حکومتی نمیتواند بدون سازمان استخباراتی-اطلاعاتی عمر خود را افزایش دهد، دلیل عدم موافقت با دولت مبنی بر جنگ با سیاف، همچنان ناحق است.
چون مجددی این نامه را یک هفته بعد درگیری جنگ وحدت و اتحاد به آدرس حزب وحدت میفرستد.
دلیل جنگ اتحاد و وحدت که در نبشته قبلی نیز آمده بود یکی از قمندان های اطراف افشار که بنابر ملحوظات نخواست اسمش را ذكر كنم چنین روایت میکند: "زمانیکه آقای مزاری کابل آمد، بخاطر پیوستن سازمان مجاهدین مستضعفین و بر اساس توافق که باید پنج نفر از اعضای این سازمان به شورای مرکزی حزب وحدت شامل میشد که مزاری فقط دو نفر آنهارا بعد توافقات، به عضویت شورای مرکزی پذیرفت و سه نفر باقی مانده شاکی بودند.
این سه نفر شاکی و عصبانی که احتمالا یک نفر از محافظین شان نیز همراهشان بوده در منطقه سیلو توسط چریک های حزب وحدت کشته میشوند و بعد بخاطر خونخواهی آنها که گویا توسط افراد سیاف کشته شده و همواره سیاف رد میکرد، حزب وحدت با اتحاد اسلامی مجبورا وارد جنگ شد".
آقای مزاری نه در حکومت دو ماهه مجددی و نه هم زمانیکه رفته رفته حکومت به ربانی تسلیم شد که در مورد انتقال قدرت به رباني ویکیپدیا چنين مینگارد: ربانی پس از پیروزی مجاهدین و شکست دولت نجیب الله احمدزی در ۱ تیر/سرطان ۱۳۷۱ (28 ژوئن 1992)، طبق توافق‌نامه گروه‌های مجاهد افغانستان در کنفرانس اسلام‌آباد، به عنوان دومین رئیس‌جمهور موقت افغانستان بعد از دوره دوماهه صبغت الله مجددی برگزیده شده بود تا در دورهٔ چهارماههٔ ریاست خود زمینهٔ انتخابات را فراهم کند. اما بر اثر جنگ‌های شدید، و نقض توافقات از طرف جناح‌های مختلف، زمینهٔ انتخابات فراهم نشد و ربانی برای تعیین رئیس‌جمهور بعد از خود "شورای اهل حل و عقد" را در شهر هرات افغانستان و با حضور شخصیت‌های مختلف از اقوام و نواحی مختلف افغانستان برگزار کرد.
شورای حل و عقد نیز در ۹ دی/جدی ۱۳۷۱ (30 دسامبر سال 1992) برهان‌الدین ربانی را به عنوان نخستین رئیس‌جمهور رسمی حکومت مجاهدین در افغانستان برگزید".
و نه هم با استاد رباني به سر به توافق فرود آورد. گرچند به زعم طرفدارانش مزاری همیشه به‌صراحت اعلام کرد که خواست اصلی من سه چيز است: 1- تامین حقوق سیاسی هزاره‌ها 2- رسمیت مذهب جفعری و 3- تغییر ساختار سیاسی و اداری کشور به هدف تامین عدالت اجتماعی و تمرکززدایی از قدرت.
در رابطه رسمیت شیعه در توافقنامه حزب وحدت و جمعیت اسلامی، آقای ربانی پذیرفته بود كه از نظر تنظیم جمعیت اسلامی(با تاکید حرکتی ها)، فقه جعفری رسمیت دارد و تعهد سپرد که در تدوین قانون اساسی نیز جمعیت اسلامی از این موضوع حمایت کند و این مورد را خود آقای مزاری نیز تایید کرده بود.
در مورد تغییر ساختار اداری و تقسیمات ملکی سابق ولایات و ولسوالی ها و تنظیم و تعدیل آنها بر اساس معیار نفوس بود. در این خصوص نیز دولت ربانی این خواستۀ را در شعار و عمل برآورده ساخت. اولاً این موضوع در توافقنامه هشت ماده ای حزب وحدت و جمعیت به صراحت آمده بود؛ ثانیاً در عمل نیز شخص سید محمد هادی هادی مسئول کمیسیون سیاسی حرکت اسلامی، فرمان اصلاح ساختار اداری هزاره جات و تقسیمات جدید ملکی آن را بر اساس هر 25 هزار نفوس یک ولسوالی، از شخص رئیس دولت (ربانی) گرفت و مراحل قانونی آن را در صدارت عظمی و وزارت داخله گذراند و برای تطبیق آن به هزاره جات رفت. ایشان (آقای هادی) اکنون حاضر و زنده است و میتوانید صحت و سقم این فرمان را از ایشان بپرسید.
در مورد مشارکت سیاسی هزاره ها گرچند خود مزاری باور داشت که در افغانستان "شعارها مذهبی، اما عملکردها قومی" است. به اعتقاد او، مطالباتش با انگیزه‌های قومی به چالش کشیده شدند.
ولی شخصا همواره بنام شیعه اما حزبی و قومی عمل میکرد.
اقای سید انور رحمتی عضو شورای مرکزی حزب وحدت در مصاحبه با بی بی سی در 22 حوت 1393 مصادف با سالگرد مرحوم مزاری می‌گوید؛ مزاری تصمیم گرفت هر گروهی که با تامین حقوق سیاسی هزاره‌ها موافقت کند، در کنارش بایستد.
در تمام بیلبوردهاي يادبود و نوشته های بجا گذاشته شده آقای مزاری تاکید بر حقوق هزاره شده و روي رايحه حزبي را ميتوانم بدرستي استشمام كنيم، مثل"...که دیگر هزاره بودن جرم نباشد...) و موارد بالايي دیگر اما ایا چند سال از حکومت مجاهدین گذشته بود که آقای مزاری با درک وضعیت به این نتیجه رسیده بود که هزاره بودن جرم است؟ آیا حکومت ربانی بر اساس موافقه، سه وزارتخانه به حزب وحدت نداده بود(آقای بلاغی به حیث وزیر تجارت و کریم خلیلی به حیث وزیر مالیه و وزارت امنیت×). در عین حال، سه وزارتخانه دیگر در اختیار حرکت اسلامی بود و دو نفر دیگر از شخصیت های تشیع (آقای لولنجی وزیر مشاور و حاجی سلیمان یاری از طرف جبهه نجات وزیر مواد غذایی و صنایع خفیفه)، بودند که مجموع اینها می شود 8 وزیر به اضافه یک معاونت ریاست جمهوری، معاونت صدارت عظمی، دو معاونت وزارت دفاع (ستر جنرال سید حسن معاون اول و تورن جنرال سید اشراق حسینی معاونت سیاسی) ریاست بانک مرکزی و ریاست دانشگاه کابل نیز به شیعیان تعلق داشت.
طرفين به توافق كامل رسيده بود و حزب وحدت هم وزرای خود را معرفی کرد؛ اما بنا به دیگر دلایل نام معلوم و خصوصا پافشاری بر وزیر شدن جنرال خداداد در وزارت امنیت که ربانی و مسعود با در نظر داشت پیشینه کمونیستی و قاتل مجاهدین خواندن این جنرال خلقی شديد مخالف بودند ولی مزاری همواره به خواست خودش ابرام میکرد و میگفت یا خداداد و یا هیچکس، گویا در حزب وحدت اسلامی قحط الرجال شده بود.
حال باید پرسید: آیا 8 وزارتخانه به اضافۀ پست های مهم دیگر در یک کابینه بیست و چند نفری، مگر سهم مناسبی برای کمتر از 20فیصد شیعه نبود؟ این در حالی بود که استاد مزاری در کابینه حکمتیار که قرار بود بر اساس توافقنامه جلال آباد تشکیل شود، به دو وزارت مالیه و تجارت و تنها صدارت عظمی بسنده کرده بود.
بقول رفیق پرویزیان که در 18 نومبر 2013 در کابل پرس مقاله ی را ارسال و نشر شد نگاشته: منطق مزاری این بود که : «آنقدر باید جنگید تا مشهور شد»
و شاید چون آقای مزاری در فتح کابل سهمی نداشته و شهد گرفتن قدرت را با اسلحه نچشیده بوده میخواست به هرصورتی بجنگد و حتی با پرچمدار انحصار هم ائتلاف شود و پیشقراول و پیش مرگ های این جنگ نخواسته را، جوانان هزاره قرار دهد.
در مورد انحصار طلبان كه آقاي جواد سليمي در تاريخ 10 فبروري 2013 در سايت كابل پرس(سايت ماويست ها رفيق جمهوري سكوت) در مقاله اش با عنوان "آنچه از حادثه افشار بايد آموخت" اشاره ي كرده؛"...اما از آنجائیکه حدود سه قرن واندی می شود که حکومت وقدرت دردست یک قوم خاصی بوده است، با استفاده ازابزارهای زر وزور تزویر دروغ بزرگ اکثریت بودن قوم افغان و به تبع آن برادر بزرگتر وحق بیشتر را به خورد سایر مردم وملیتهای غیر افغان داده اند،وبا همین دروغ بزرگ صد ها سال است که تمام هست وبوداین کشور را تحت قیمومیت خودشان قرار داده اند، وبه عناوین مختلف ملیت های دیگر افغانستان را ازتمام مزایا وحق وحقوق شان محروم کرده اند...".
با توجه به التماس هاي رباني مبني بر حفظ پايه حكومت پارسي و غير افغان و آگاهي كامل از گذشته تاريخي و شرارت هاي عبد الرحمني ها چرا دوباره هم پيمان همين قماش(گلب الدين) شد؟؟
بقول معروف؛هركس طالب عدالت است، لاجرم خود به عدالت ايمان دارد.
پس در ائتلاف جنبش، حزب اسلامي و وحدت سهم تاجيك ها در كجاي حكومتشان مدنظر گرفته شده بود؟ آيا تاجيك دومين قوم و بيشتر از كل شيعيان افغانستان چقدر در حكومت آينده اينها جا داشت؟
آيا 8 وزارت به اضافه پست هاي كليدي، (ياد شده) به شيعيان، يك پنجم نفوس كل افغانستان كافي و عادلانه نبود؟ آيا جنگ بخاطر وزير نشدن خداداد جبهه عدالت خواهي بود يا هزاره بودن جرم؟
آنچه که در اين نوشته ها آمده، فقط جزء کوچیک از عوامل و جنگ های داخلی و تنظيمي بود که بر کابليان تحمیل شد. و هنوز فاجعه هاي ضد بشري افشار، 23 سنبله و..
اتفاق نیفتاده و در نوشته های آتی به آنها خواهیم پرداخت.
با در نظر داشت دلائل، اسناد و شواهد ذكر شده بنظر شما چه باعث شد كه فاجعه افشار روي داد؟

نوت: طبق نوشته قبلي ميخواستم نگاه گذرا به غائله افشار داشته باشم ولي بخاطر ايجاد پيش ذهنيت از چرايي اين جنگ ها مجبورا دست به شرح مفصل آن زدم و موارد فراموش شده نيز در بعدي ها به ياري حق!

 یادت جاویدان باد ای ابر مرد تاریخ، وای همیشه درسنگر های جنگ های سخت ونرم، ای مرد قهرمان که از شنیدن نامت دشمنان بخود میلرزید، وپوز های قلدوران را درطول تاریخ زندگیت درخاک مالیدی، وبرای ملت ومیهنت بدون در نظر گرفتن قومیت خدمات طاقت فرسایی نمودی ، رهروان راهت موفق ویادت پاینده باد، ومرگ بر دشمنان پست ومزدوران خایین کشورت.
 ⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛بسم الله الرحمن الرحیم .فضل الله المجاهدین علی القاعدین اجراعظیما. جهاد ومجاهدت دوواژه مقدس که همیشه درکنارهم به کاررفته وزینت بخش.   ونمایش. گر زیباترین. صحنه های رشادت شجاعت وصلابت وصداقت. وایثار فداکا ری بز رگمردمجاهدان درتاریخ. اسلام وادیان بوده وخواهد بود. که نمونه بی بدیل وبی نظیرومصداق اکمل آن. سیف الله اسدالله قاتل الکفره ومرغم الفجره غالب کل غالب حض ت علی ابن ابی طالب سلام الله علیهما است. ودرطول تا ریخ اسلام مجاهدان راستین به پیروی ازآن حضرت لباس وردای مجاهدت همراه باشجاعت وایثار ورشادت وصلابت وپای مردی همراه بامدیریت عالمانه. ودرکما اخلاص وفداکاری قدم به عرصه جهاد ومبارزه درمیدان جهادحق برعلیه باطل گذاشتند. وباهمه خصوصیات فوق الذکر تاآخرین توان مجاهده. ومبا رزه کردند وپاسدار ومرزبان حفظ ارزشهای والای مکتب ومذهب شدند وبودند وهستند که به حق یکی ازآن چهره ها وشخصیت مخلص جهادی جناب سترجنرال. سید حسین انوری. رضوان الله تعالی علیه بودندآن سید جلیل القدر وآن مجاهد وارسته. که زبیا. ترین. وقهرمانانه ترین وباصلابت ودشمن شکن ترین ومتعهدانه ترین صحنه های جنگ وجهاد را در پیکار بااستکبار شرق مز دورانش رقم زد وبانا م نیک وکوله باری ازخدمت خالصانه درجبه ای نظامی وفرهنگی رخت ازاین دنیای پر ازعبرت برکشید ومهمان اجداد طاهرینش شد ودوستان ومجاهدان واقعی رادرسوگ نشاند روحش شاد وراهش پر ره روباد ⬛⬛⬛⬛⬛(سید مجتبی عالم زاده مدیر مسوول مجمع فرهنگی بقیه الله عج قم المقدسه 1359/417
: پیام تسلیت رییس جمهور غنی به مناسبت درگذشت سترجنرال سیدحسین انوری:
بسم الله الرحمن الرحیم

نحمده ونصلی علی رسوله الکریم

با تأسف و تأثر فراوان اطلاع حاصل نمودیم که  سترجنرال سید حسین انوری رهبر حزب حرکت اسلامی افغانستان، مشاور رئیس جمهور در بخش نظامی و یکتن از شخصیت های جهادی کشور دراثر مریضیی که عاید حالش گردیده بود، داعی اجل را لبیک گفته است.

 انا لله و انا الیه راجعون

 روان شاد سترجنرال سید حسین انوری از جمله شخصیت های بزرگ جهادی بود که سالهای زیادی از عمرش را در راه خدمت به وطن و دفاع از کشور گذراند.

مرحوم انوری در دوران جهاد مردم افغانستان در چوکات حزب حرکت اسلامی از فرماندهان مهم مجاهدین بود که بخاطر آزادی کشور از قشون سرخ شوروی تلاش ها و مجاهدت های زیادی را انجام داد. پس از فروپاشی رژیم طالبان موصوف به عنوان وزیر زراعت و مالداری در دولت انتقالی و مدتی به صفت والی کابل ایفای وظیفه کرد، مدتی هم به عنوان والی هرات اجرای وظیفه نمود و در دو انتخابات سال ۱۳۸۴ و ۱۳۸۹ ولسی جرگه به عنوان نماینده مردم کابل به شورای ملی راه یافت.

روان شاد انوری در راستای وحدت ملی و به ثمر رسیدن صلح و مصالحه در کشور تلاش های خستگی ناپذیری را انجام داد، خدمات وی قابل قدر بوده و مرگ او یک ضایعه بزرگ است.

مراتب تسلیت و همدردی خود را به خانواده، دوستان او، مجاهدین کشور و مردم ولایت پروان تقدیم داشته از خداوند منان برای مرحومی جنت فردوس و برای بازمانده گان او صبر جمیل مسئلت دارم.

محمد اشرف غنی
رئیس جمهوری اسلامی افغانستان
[23:00،‏ 2016/7/12] سیدسلیمان: انا لله وانا الیه راجعون 
مرگ آن عزیز سفرکرده درباورم نمی گنجد.
درگذشت مرحوم مغفور ستر ژنرال الحاج سید حسین انوری رییس شورای رهبری حزب حرکت اسلامی افغانستان و مشاور ارشد رییس جمهور در امور نظامی، شخصیت بی‌نظیر و بی بدیل در غیرت ومردانگی اسطوره شجاعت‌وشهامت ومقاومت درجهاد را به خانواده محترم ایشان و به عموم ملت افغانستان وهم سنگران ویاران باوفایش به ویژه به یار دیرینش آقای عادلی تسلیت عرض مینمایم خداوند ایشان را با اجداد طاهرینش محشور وبه بازماندگانش صبر جمیل عنایت بفرماید.
غروب خورشید نابه هنگام قهرمان ملی واسطوره مقاومت، ضایعه‌ی بزرگ جبران ناپذیر می‌باشد برای خانواده، دوستان ویارانش شب تاری را به راه خواهد داشت مگر اینکه باشمع وجود وارث برحق وخلف صالح ایشان روشن گردد وجود ایشان همیشه مایه امید بخش دل یاران، همرزمان وپناه قشر عظیمی ازدوستان، سادات وامت جدش رسول الله بود افسوس که خلاء وجودآن بزرگ مردی دلاور وشخصیت برجسته ومحبوب دلها در بین دوستان همفکرانش وایتام دل شکسته ای آل محمد(ص) به این زودی پرنخواهد شد وغم فراقش داغی است بر قلب همه که مرهم ندارد مرحوم آقای‌انوری سرور وسپهسالار بی همانند، فرمانده محبوب، شجاع، لایق وشایسته صادق، با وفا وخردمند برای ابرمردان سلحشور ومجاهدین فداکار تاریخ سازان حرکت اسلامی کابل بود که آوازه بلند حماسه آفرینی‌های ایشان ویاران با وفایش خواب را از چشمان کاخ نشینان کرملین ونوکران سر سپرده آنها ربوده بود وزندگی را بکام حکام آن روز تلخ ساخته با پیکار مداوم و با اعدام هراز چند گاهی از نوکران متجاوز روسها آرامش شب و روز را از آنها سلب کرده بودند عزت، سربلندی وافتخار را ایشان و رزمندگان تحت فرمانش برای حرکت اسلامی و رهبرش با ارمغان آورده وبه تاریخ ثبت نمودند. با مقاومت فداکارانه مجاهدین سرانجام روسها با ذلت خواری از افغانستان خارج شدند. 
مرحوم آقای انوری لیاقت وشایستگی خویش را در عرصه های گوناگون  سیاست، جهاد و در مدیریت وزارت و ولایت بعنوان یک مدیر توانمند وخدمت‌گذار واقعی مردم و وارسته به وجه احسن به سر انجام رسانده و عدالت را سرلوحه فعالیت خویش قرار داده با شجاعت وشهامت تمام درمحدوده همه مسئولیت‌های خود به ویژه در هرات حاکم ساخت ودر عمل به اثبات رساند که تمام شهروندان بدون امتیاز نژادی قومی طایفه‌ای و ملیت می توانند از حقوق یکسان برخوردار باشند وهویت عده‌ای ازمحرومین وحقوق شهروندی شان را برای همیشه رسمیت بخشیدند که حتی دشمنان شان معترف‌اند با فداکاری‌های بی وقفه خودش را برای نسلهای آینده ماندگار ساخت سر انجام باروح خسته وتن مجروح ودل امیدوار به لطف خداوند وعنایت مادرش حضرت زهرا(س) به لقاء الله پیوست روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

سید محمد سجادی
۱۷ سرطان ۱۳۹۵ - کابل
[23:00،‏ 2016/7/12] سیدسلیمان: بازگشت همه بسوى اوست

خبر ناگوار درگذشت نابهنگام برادر عزيز و همسنگر گرامى ام، سيد حسين انورى رهبر حزب حركت اسلامى، سبب تاثر عميق من و مردم ما گرديد.
آقاى انورى از مجاهدان نام دار، با عزت و متقى بود كه بخش اعظم عمر خود را در راه آزادى كشور صرف كرد و در دوره مقاومت دوشادوش قهرمان ملى كشور ايستاد و تا پايان عمر در رده هاى مختلف سياسى و حكومتى در كنار مردمش بود.
عميق ترين مراتب تسليت و همدردى خود را نسبت درگذشت ايشان به خانواده جاودان نام سيد حسين انورى، هم فكران، دوستان، بستگان و مردم شريف افغانسان، ابراز داشته، براى مرحومى بهشت برين و به بازماندگان شان صبر و پايدارى ميخواهم. 
روحش شاد و يادش انوشه باد!
استاد عطا محمدنور
نوشته در خور تامل از عارف رحمانی، نماینده غزنی در پارلمان و سخنانی چند در باره سترجنرال سید حسین انوری:

كاكه ترين سياسيي جامعه ما آسماني شد!

سترجنرال سيد حسين انوري از فرماندهان نامدار جهاد و مقاومت افغانستان و از شخصيت هاي تاثير گذار در سه دهه گذشته مخصوصا فصل نوين سياسي در كشور ديروز در يكي از بيمارستان هاي كشور هندوستان دار فاني را وداع گفت؛ در گذشت او دنياي سياست اين سرزمين را تكان داد. دوستان اش مخصوصا جامعه سادات افغانستان خبر درگذشت او را تقريبا همه با غم و اندوه منتشر كردند. سياسيون و رجال سياسي جامعه ما مخصوصا اهالي جبهه مقاومت و جنگ ضد تروريزم نيز همه از مرگ او إبراز تاثر و اندوه و پريشاني آشكار نمودند.اما دشمنان او مخصوصا جواناني كه او را متهم به ايجاد فاجعه افشار و قتل و ترور مي كنند و از روايت غالب و يك سويه ٢٠ سال گذشته متاثر هستند از مرگ او در فضاي مجازي با رقص و پايكوبي و إبراز شادماني استقبال كردند؛ من مي پذيرم كه مرحوم انوري مانند تمام سياسيون ما؛ ضعف ها و محدوديت ها و اشتباهات خود را داشت. يعني كه هيچ كسي در اين سرزمين سجاده آب كشيده نيست؛ هيچ فوق اشتباه و خطا نبوده و نخواهد بود؛ اما واقع قضيه اين است كه سيد حسين انوري در ميان رهبران سياسي و نظامي ما- به رغم تهمت ها و دروغ بافي ها و دشمن تراشي ها- براي من از جنس و لون ديگر بود. او براي من بيش از اين كه يك سياست مرد قدرت گرا و فرصت طلب باشد يك عيار و كاكه سياسي بود. زندگي و حيات سياسي و نظامي او مشحون و سرشار از مردانگي و مروت با دوستان و مدارا و گذشت با دشمنان و بدخواهان اش بود. او در تمام حيات سياسي خود براي مردم افغانستان به ويژه جامعه هزاره و شيعه تلاش هاي تابناكي را به خرج داد. تلاش هايي كه سبب شد بسياري از نسل سياست ورز وبروكرات امروز جامعه ما مستقيما مديون و مرهون او باشند. عياري و كاكه گي او إيجاب مي كرد كه وقتي كسي به او مراجعه مي كرد بدون ملاحظه حزب ؛ قوم گروه و منطقه و زبان و سابقه و لاحقه مورد حمايت و همراهي اش قرار دهد و براي رشد و شكوفايي و رفع مشكلات او از تمام رابطه ها و سرمايه هاي سياسي و اجتماعي و حتي اقتصادي اش استفاده نمايد. چه كسي مي تواند إنكار كند كه او در وزارت زراعت؛ ولايت كابل و ولايت هرات براي مردم اش تلاش هاي درخشاني را به خرج نداد. تلاش هايي كه در تاريخ عدالت خواهي و عياري اين ملت باقي و درخشان خواهد ماند.
 چه كسي مي تواند إنكار كند كه او در اوج قدرت اش به دشمنان شكست خورده اش ب

این وزیر دست پاک ترین وزیر به نظر میرسید حالا دارایی اش را بخوانید

به نقل ازروزنامه سیاست روز کابل

محمود بلیغ وزیر فوائد عامه

اشاره: محمود بلیغ متولد ۱۳۵۰ در ولایت دایکندی است. او ماستری‌اش را در رشته‌ی انجنیری گرفته است. از سال ۲۰۱۲ برای سه سال رییس دانشکده‌ی انجنیری دانشگاه خصوصی ابن‌سینا و از سال ۲۰۰۳ برای ۱۰ سال معاون شرکت عمران بوده است.
شماره‌ی ثبت دارایی‌ها: ۵۷۰۷ مورخ ۶ سرطان ۱۳۹۴
دارایی‌های منقول:
الف، پول نقد موجود نزد اشاعه‌کننده: ۳۰۵ هزار دالر
ب، پول نقد در بانک‌های داخل و خارج: ۴۶۸ هزار درهم در بانک ملی ابوظبی-دُبی، ۳۱ هزار دالر در بانک الفلاح، ۵۰۰۰ دالر در غضنفر بانک.
ج، اشیاء و زیورات: الماس و اشیای نفیس به‌نام خانمش به ارزش ۲۰ هزار دالر و طلا به‌نام خانمش به ارزش ۱۷ هزار دالر.
د، وسایط نقلیه: یک عراده فرونر جاپانی مودل ۲۰۰۷ به ارزش ۲۵ هزار دالر

دارایی‌های غیرمنقول:
الف، املاک شخصی: خانه‌ی رهایشی در شهرک امید سبز به ارزش ۳۵۰ هزار دالر، ۲۰ بسوه زمین در شهرک امید سبز به ارزش ۵۰۰ هزار دالر، یک باب آپارتمان در استانبول ترکیه به ارزش ۳۰۰ هزار دالر، یک باب اپارتمان در دُبی به ارزش ۳۵۰ هزار دالر، یک خانه‌ی رهایشی در تهران به ارزش ۱۵۰ هزار دالر و یک خانه‌ی رهایشی در قم-ایران به ارزش ۷۰ هزار دالر.
فعالیت‌های خارج از وظیفه‌ی رسمی: تولید پنل‌های برقی و دروازه‌های آهنی با سرمایه‌ی ۵۰۰ هزار افغانی با شراکت هفت نفر.
عایدات: ۲۱۰ هزار افغانی معاش.
مقروضیت: مجموع قرضه‌های داده شده به دیگران ۴۳۶ هزار دالر.
مصارف:
الف، مصارف تعلیم و آموزش: مصارف تحصیل سالانه‌ی خانم آقای بلیغ ۲۰ هزار افغانی و ۳۰ هزار افغانی مصارف سالانه‌ی تحصیل دختر آقای بلیغ.
ب، مصارف ماهوار امور معیشتی: ۱۰۰ هزار افغانی مصارف منزل و ۵۰ هزار افغانی مصارف آب، برق، تلفن، انترنت و…
مواشی و تحایف ذکر نگردیده است.

نصریان تیکه دار

پهلوان پنبه ای

---

نویسنده: علی فایق
نام پهلوان پنبه را بارها شنیده‌ایم ولی شاید احساس کنیم که تا کنون فرد صاحب نام را به چشم ندیده‌ایم. واقعیت این است که این احساس ما، بس نادرست و بسیار ناصواب است؛ زیرا ما این پهلوان‌ها را بارها و بارها دیده و آزموده‌ایم، ولی بدلیل این‌که به آلزایمر و ناتوانی حافظة سیاسی گرفتاریم، دو باره پنبه بودن را فراموش می‌کنیم و منتظر پهلوانی آنان می‌نشیم.
پهلوان پُنبه‌ها، رهبران مردم هزاره‌اند. به‌صورت مشخص و در حکومت موجود، استاد محقق و استاد خلیلی. این دو پهلوان در مجادلات درون قومی و تقابلات خودی، پهلوان‌های بی‌رقیب انحصار و رقیب‌کُشی‌اند؛ اما در تصمیم‌های کلان ملی، پُنبه‌های بی‌نظیر انزوای سیاسی هستند.
همین دی‌روز و پری‌روز جان کری در کابل بود. جلسات مهم و سرنوشت‌سازی با رهبران دولت وحدت ملی داشت. او در ارگ با اشرف غنی و تیم تحول دیدار کرد و در قصر سپیدار با عبدالله عبدالله و تیم اصلاحات نشست. جلسة دیگری نیز با حضور دو سوی حکومت وحدت ملی داشت؛ اما در هیچ‌یک از جلسات پهلوانی از پهلوان پُنبه‌های ما خبری نبود.
محقق که رأی ۸۰% مردم هزاره را به پای تیم اصلاحات ریخته بود و در کشاکش‌های پیش از شکل‌گیری دولت وحدت ملی، هشت چهرة قدرت‌ساز هزاره را در کنار خود داشت، به‌مرور و به‌رسم پهلوان پُنبه‌ای، پشت همه را به زمین زد و بر اساس ضرب‌المثل وطنی، «گوش همه را خایید» و همه را از صحنة شراکت در قدرت، دور کرد و تلاش کرد، تنها دروازه مخصوص خودش را، به‌سوی قدرت باز نگه‌دارد.
از این هشت چهره، فقط عالمی بلخی با حمایت گل‌آقا شیرزی، وزیر دربدرهایی (مهاجرین) شد که اشرف غنی هیچ حقی برای آن‌ها بر گردن حکومت وحدت ملی قایل نیست و داکتر حبیبه سرابی نیز با حمایت هم‌کاران بین‌المللی که همراه خود دارد، نقش سمبولیک خود را در دولت وحدت ملی حفظ کرد. به‌طور قطع، حضور این دو چهره، نیز خلاف خواست امباق مآبانة استاد محقق بود و در واقع، خُلق او را تنگ کرد.
اما بقیه مثل استاد محمد اکبری، سید علی کاظمی، عبدالغنی کاظمی، بازماندة مرحوم استاد عرفانی و… که حامی جدی فرا قومی نداشتند، تا امروز و تا پایان دورة حکومت وحدت ملی از قدرت دور مانده‌اند و دور خواهند ماند؛ زیرا هرگونه تصمیم داکتر عبدالله عبدالله برای نزدیکی به این افراد با واکنش انحصار گرایانه استاد محقق به بی‌تصمیمی خواهد انجامید.
وضعیت در لنگة استاد خلیلی و هزاره‌های موجود در تیم تحول نیز به‌طور دقیق همین‌گونه است. گلایه‌های سنگین سید حسین انوری در جلسة حزب حرکت در مدرسه خاتم النبیین(ص) و ملاقات بعدی استاد خلیلی با او در روزهای بعد از آن، از انحصاری سازی قدرت در جمع هزارگی تیم تحول پرده برمی‌داشت. وقتی به مشاوران بی‌شمار جناب استاد دانش نگاهی بیافگنیم و جز وابستگان سرسخت حزب وحدت، کسی دیگری را نبینیم، به‌طور قطع به این نتیجه می‌رسیم که در این مجموعه نیز فضای تیمی دورة انتخابات، جای خود را به فضای انحصاری پیش از انتخابات باخته است.
اما ای کاش، انحصار خواهی و انحصارگرایی این پهلوان پُنبه‌ها به همین‌جا پایان می‌یافت و در درون حزب خود، قدرت را برای منطقة خاص و فرد خاص منحصر نمی‌کردند. ای کاش فرصت آزمون‌دهی را برای هزاره‌های مناطق مختلف و افراد مختلف این قوم می‌دادند، تا آشکار می‌شد که پهلوان‌های واقعی نیز در میان هزاره‌ها اندک نیستند.
نتیجة سخن این است که اگر پهلوان پُنبه‌های ما، در درون قوم، خیلی پهلوان نمی‌بودند و بنابر ضرب‌المثل عامیانه، «شیر خانه نمی‌بودند» و بر هم‌تباری‌های خود خیلی نمی‌غُریدند، جای شان در کنار عبدالله و غنی در پیش جان کری خالی نمی‌ماند. بسی مایة شرم‌ساری بود که در هیچ یک از این جلسات سرنوشت‌ساز، جدای از داکتر حبیبه سرابی، از هزاره‌ها، هیچ نماینده‌ای حضور نداشت.
وضعیت امروز پهلوان‌های قومی و پنبه‌های ملی ما، خاطرة «نادر افشار» را در ذهن انسان زنده می‌کند که چشمان پسران خود را با روغن داغ کور کرد و حکومتش را به ابدالی‌ها و… باخت.
براساس همین خاطره و بر مبنای امکان تکرار تاریخ، اگر پهلوان‌های ما همین‌ها باشند که هستند، باخت ما در سطح ملی حتمی است و افتادن ما از مرکب قدرت قطعی. اگر بخواهیم در سطح ملی نبازیم، یا باید از پهلوان پنبه‌ها عبور کنیم و به پهلوان‌های واقعی دل بندیم و یا باید پهلوان‌های موجود، راه صلاح را بیابند و از انحصارگرایی درون قومی و گوشه‌نشینی ملی دور شوند و به فردایی بیاندیشند که جنون‌آفرین و وحشت‌ساز است.
مسایل زیر فقط با نگاه به همین وضعیت قابل فهم است:
۱٫ سفرهای مکرر و بیش از اندازة استاد محقق به ایران؛ به‌خصوص که آخرین سفر ایشان هم‌زمان با سفر استاد شفق به ایران صورت پذیرفت.
۲٫ مواجهه استاد محقق با تظاهرات ملیونی ۲۰ عقرب سال پیش.

نگاه یک شاعر ایرانی به افغانستان

محمدحسین جعفریان گفت: حواشی و تصویرسازی‌های انجام شده از افغانستان در کتاب من آن را به بخشی از تاریخ مستند افغانستان معاصر تبدیل کرده است.

حقیقت آشکار در فاجعه افشار : اگر فاجعه افشار را دقیق بررسی نمایم. باید این فاجعه که در 22 دلو 1371 رخ داد در چهره ای قهرمانان این فاجعه باید به بررسی گرفته شود. که شامل عبدالعلی مزاری ، احمد شاه مسعود ، عبدالرب رسول سیاف ، گلبدین حکمتیار ، عبدالرشید دوستم به بررسی گرفته شود. علت اصلی جنگ افشار را در پروتوکل عبدالعلی مزاری با گلبدین حکمتیار در (8) میزان 1371 که نماینده دوستم جنرال فوزی نیز دراین پروتوکل سه جانبه شامل بود جست وجو کرد. در پروتوکل 8 میزان سقوط حکومت ربانی ، ریاست جمهوری گلبدین حکمتیار ، صدراعظمی عبدالعلی مزاری و وزارت دفاع دوستم از اهداف این پروتوکل به حساب می آمد. حامیان پشت پرده ای این پروتوکل جنرال حمید گل رئیس اسبق به حمایت از حکمتیار ، آقای نجفی سفیر جمهوری اسلامی ایران به حمایت از عبدالعلی مزاری و کشور ازبکستان به حمایت از دوستم وارد عمل گردیده. بیشترین حساسیت را در مقابل دوستم و عبدالعلی مزاری عربستان سعودی داشت که در آن زمان نماینده ای تمام عیار آن عبدالرب رسول سیاف بود. از آنجائیکه هدف پروتوکل 8 میران 1371 تصمیم بر سقوط حکومت ربانی گرفته بود. ووزیر دفاع حکومت ربانی احمد شاه مسعود را نیز درکنار نیروهای سیاف قرار داد. جنگ هایی که پس از 8 میزان 1371 در شهر کابل علیه حکومت ربانی به وقوع پیوسته است نیروهای عبدالعلی مزاری در خط مقدم این ائتلاف جنگی علیه حکومت قرار داشت. که ضرورت به بررسی جداگانه ای این جنگ ها وجود دارد. که دراین جنگ ها نیروهای حزب وحدت در حقیقت نیروهای پیش مرگ حزب اسلامی حکمتیار و جنبش شمال به رهبری جنرال دوستم را در شهر کابل تشکیل می داد. زیرا در غرب کابل از اقوام برادر ازبک نیروی نظامی و حتی ساکنین محلی وجود نداشت. و همچنان نیروهای وابسته به حزب اسلامی حکمتیار به صورت محدود در محلات اطراف چهاردهی مانند دره للندر ، قلعه قاضی ، ارغنده ، حضور داشته ودر جنگ علیه دولت ربانی نمی توانستند نقش ایفا نمایند. پلان جنگی جنرالان حزب وحدت که در آن زمان جنرال خداد فعلا معین وزارت مواد مخدر ، جنرال علی محمد ، جنرال غلجی ، جنرال کورگه ، جنرال صداقت و ده ها جنرال رژیم اسبق رهبری نیروهای ملیشه ای حزب وحدت را در غرب کابل به دست داشته اند. و سقوط حکومت ربانی را چنین محاسبه نموده بودند. نیروهای حزب وحدت از سه استقامت روی مواضع شورای نظار حمله می نمودند ، از گردنه باغ بالا به استقامت پروان دوم و به تایمنی محل دیگر نیروهای مشترک حزب وحدت و نیروهای سید جعفر نادری وصل می گردید. وصل شدن نیروهای حزب وحدت از افشار به تایمنی و از تایمنی به قلعه فتح ا... ، چهار قلعه وزیر آباد خط آیل دفاعی بین نیروهای دولت و میدان هوایی کابل را تشکیل می داد. نیروهای دوستم از ساحه ای مکرویان تحت رهبری عبدالروئف بگی و جنرال فوزی به استقامت چهار راهی صحت عامه ، مسیر دیگر میدان هوایی کابل را برروی نیروهای دولت مسدود می نمود. بعد از آن نیروهای نظامی دوستم از شمال توسط طیاره به میدان هوایی کابل پیاده می گردید همچنان در طرح این عملیات نظامی بخش دیگر نیروهای حزب وحدت از استقامت پوهنتون و کارته سخی روی مواضع شورای نظار به استقامت گردنه کارته سخی و کوه تلویزیون عملیات را آغاز و این دو سنگر دفاعی حکومت ربانی را تصاحب می نمودند. همزمان با آغاز عملیات از استقامت کارته سخی نیروهای حزب وحدت در ساحه ای چنداول عملیات خویش را به سمت دهمزنگ اغاز نموده و نیروهای حزب وحدت از ساحه ای دهمزنگ به چندول وصل می گردید. دراین میان آنچه را حزب اسلامی به رهبری حکمتیار انجام می داد اهداف نظامی شورای نظار را توسط حملات توپچی و راکتی ازساحه چهار آسیا زیر آتش می گرفت و همچنان فرقه آسمایی حزب اسلامی حکمتیار از استقامت شیوکی به سوی پل محمود خان و سمت جنوب دریای کابل مارش می نمود. این طرح جنگی ضرورت به فعالیت های استخباراتی و او پراتیفی و نفوذ در بین نیروهای دشمن را نیز با خود داشت. ودر محوریت ارتباطات آن عبدالعلی مزاری قرار داشت. ملا عزت که با جنرال دوستم هم پیمان بود و یک بخش نیروهای آن در پغمان و قرغه قرارداشت به دستور دوستم با عبدالعلی مزاری نشست نموده، مسئولیت جبهه عقبی افشار را به دوش گرفت. زمانی که عملیات سقوط حکومت ربانی آغاز میگردید ملا عزت با امتیازات پولی و معنوی که بعد از سقوط حکومت ربانی ( قومندان گارنیزیون شهر کابل ) گرفته بود وظیفه داشت تا کمربند جبهه عقبی نیروهای سیاف را به سوی افشار مسدود نگهدارد تا درجریان عملیات حزب وحدت به سوی گردنه باغ بالا نیروهای سیاف از پشت حمله نکنند اما ملا عزت تمام اسناد ، پروتکل و پول گرفته شده را با عبدالعلی مزاری نزد ربانی ، مسعود و سیاف برده پلان جنگی آنرا افشا نموده و با گرفتن دو برابر امتیاز مالی و تشکیلات یک فرقه ای مستقل برعکس عمل نمود و اولین اقدام عملیاتی را علیه نیروهای عبدالعلی مزاری در افشار ملا عزت پغمانی انجام داد. پروتوکل با ملا عزت پغمانی سبب شد تا نیروهای دولت، سیاف و متحدین آن قبل ازاینکه عملیات عبدالعلی مزاری ، دوستم و حکمتیار برای سقوط دولت آغاز گردد عملیات پیشگیرانه و غافلگیرانه انجام دهد. بعداً مشخص گردید که در جریان فعالیت استخباراتی عبدالعلی مزاری یک تعداد از افراد محوری نظامی آن مانند جنرال صداقت ، جنرال کورگه ، جنرال سلطانی توسط دولت مخفیانه معامله انجام داده بودند. افشار به چنان سرعت سقوط کرد که نه نیروهای حزب اسلامی حکمتیار توانستند کاری را برای عبدالعلی مزاری انجام دهد ونه نیروهای جنرال دوستم از استقامت مکرویان. جنگ از ساعت 5 صبح قبل ازاینکه هوا کاملاً روشن شود آغازگردید به ساعت 10 صبح نیروهای سیاف و ملا عزت مشترکاً علوم اجتماعی مرکز حزب وحدت به رهبری عبدالعلی مزاری را به محاصره کشیدند. نیروهای گارد عبدالعلی مزاری که در مرکز علوم اجتماعی مدت بیشتراز یک ساعت مقاومت نمودند عبدالعلی مزاری اصلاً فکر نمی کرد که نیروهای سیاف متحد حکومت ربانی بتواند خط دفاعی ملا عزت را بشکند گرچه آمادگی دفاعی برعلاوه ای متحد شدن ملا عزت را نیز گرفته بود. چنانچه روزی که افشار سقوط نمود. حزب وحدت عبدالعلی مزاری از سرک سیلو الی چهارراه قمبر در ساحه ای خوشحال خان ، کوه افشار ، کوه زیارت ، کوه راهدار قرغه 21 هزار نظامی هوشیار و بیدار داشت که این نیروی 21 هزار نفری در مدت چهار ساعت همچو یخ آب شدند و به زمین درآمدند و بدون جنگ افشار را رها نموده حتی برای نجات جان عبدالعلی مزاری نیز توجه نکردند. اگر لازم نباشد بیشتر از این وارد جزئیات نمی شویم. از دوستان تقاضا داریم تا در صورت سوال در متن این گزارش برایشان رونما گردد، بنویسند تا جواب ارائه گردد.

ارسالی از-س-م

فاجعه افشار و تکنیک دروغ بزرگ قسمت اول؛ 
--------------------------------------
در22 دلو 1371 فاجعه افشار درجنگ حزب وحدت به رهبری مزاری وجمعیت واتحاد مسعود وسیاف به وقوع پیوست ومزاری پس از شکست به سمت غرب کابل گریخت و مردم را با دست خالی به دژخیمان مسلح سپرد که درنتیجه 200 تا 700 تن از مردم ما به صورت المناکی به خاک وخون کشیده شدند و عده یی هم مهاجر واسیر و... گردیدند. این واقعه را از یک بعد می توان حادثه نامید، زیرا پس از پیروزی مجاهدین وآغاز جنگ های داخلی وقایع از این دست، یک واقعه یی استثنایی نبوده وبه کرات توسط اطراف درگیر جنگ ارتکاب یافته است؛ به عنوان نمونه در 23 سنبله 1373 بیش از ده هزارنفر از مردم غرب کابل به دستور شخص مزاری و وندی های او به خاک وخون کشیده شد وقبل از ان نیز حوادث تلخی مشابه به وقوع پیوسته بود. بر اساس آیه یی شریفه ی قرآن بحث کمیت نیست بلکه سلب حیات از یک انسان بیگناه مساوی به قتل همه ی انسان ها است وآنچه اهمیت دارد حرمت حیات آدمیان است هرکس کسی را جز به قصاص قتل یا به کیفر فسادی در زمین بکشد چنان است که گویی همه مردم را کشده باشند (مائده/ 23) چه رسد به رقم های کلان که حقیقتاً جز سفاکان وقصابان، پیکر جامعه یی بشری را می لرزاند. اما آنچه واقعه یی افشار را از سایر حوادث متمایزتر ساخته مخته های سیاسی مزاری و حلقه بدنام او درسایه یی هزاره گی سازی هویت قربانیان به منظور کوبیدن رقیبان بود .به همین دلیل وقایع بسیار تلخ تری مثل 23 سنبله که آمر و مباشر قتل عام بیش از ده هزار انسان شیعه وهزاره مزاری و وندیهای تحت امر او بود وارتکاب چنین جنایتی وقاحت بیشتر داشت و حاکی ازخیانت بزرگتر بود وکشتار دامنه یی به مراتب وسیع تر ازفشار داشت، نه تنها برجسته نشد که سانسور گردید اما افشار به لحاظ هویتی، بیش از هر حادثه ی دیگری برجسته سازی شد. بدیهی است که این امر نه ناشی از بشر دوستی مزاری و مزاری گرایان بود ونه عمق فاجعه بیش از 23 سنبله بود که به دستور مزاری وبه دست دژخیمان او انجام شده بود. اما گروهک مزاری آنهم پس از تعیینات و23 سنبله تلاشی وسیعی کرد تابه تغلیظ هویت هزاره گی قربانیان افشار، اشک تمساح بریزند و اشک بسیاری از مردم مارا بگیرند و احساسات آنها را علیه رقبای خویش تحریک کنند. افشار توسط انوری معامله شد؟! انوری، جاوید، سید هادی واکبری درافشار به خون هزاره معامله کرد؟! با آنکه ما در جامعه خود تقسیم و خط کشی های آنچنانی را باور نداریم که هزاره جدا از قزلباش یا سادات باشد اما به دلایل آشکار سیاسی ازسوی مزاری و حلقه یی معلوم الحال اطراف او،این خط کشی تعقیب و تغلیظ شد وبه صورت گسترده تبلیغ کردند که افشار قتلگاه هزاره شد و انوری با معامله مسبب این جنایت علیه جامعه یی هزاره شد. حتی یک بارهم در رسانه ها ومطبوعات و مجامع عمومی نگفتند که در افشار دیگر اقوام شیعه نیز به خاک و خون کشانده شده است. با آنکه برای آگاهان این نوع تمرکز برهویت قومی آشکارا فتنه آمیز دانسته می شد وتعقیب اهداف دیگری درآن دیده می شد اما بخشی از عوام جامهعه ی ما اسیر این ترفند شدند وبدبینی های را هم ایجاد کرد. این درحالی است که قربانیان افشار به اعتراف شخصی مزاری در گفتو گو با شورای اجرای تنظیم نسل نو(مغولیست های کویته) قزلباشها بود وطبق گفته ی او، هزاره ها قبل از جنگ با اموال خویش آنجا را ترک گفته بوند. مزاری دراین گفت وگوی غیر علنی، به مغولیست های کویته که کمک های مالی متعدد به وی کرده بود، اطمینان می دهد، کسانی که درافشار مانده بود و کشته واسیر و چور... شدند،قزلباشها بود ونه هزاره ها؟! علی رغم این در مجامع عمومی وپالیسی تبلیغاتی خود سخت پای می فشرد که قربانیان هزاره بود و انوری افشار را معامله کرد وحتی دراین جهت چنان افراط کردند که سیاف مباشر، گم شد ومحقیق بی هیچ عاری برای ریاست سیاف به پارلمان تلاش پیگیر کرد و حتی ازبرخی وکلای جامعه ی ما به سیاف رای نداده بودند به شدت معترض بو که مارا تنها گذاردند!؟ پرسش این است که چرا دراین واقعه مزاری دست به چنین دروغ بزرگی زده وسخت برطبل آن کوفت وحتی دست به هویت قربانیان برد وحتی شریک جرم برای سیاف ساخت؟ واقعیت این است که سقوط افشار با عث سقوط مرکزیت حزب وحدت و رقم خوردن فرار ناجوان مردانه ی مزاری بود که ادعا داشت؛" ازخدا خواسته ام خونم درمیان شما بریزد"!؟ یعنی سقوط مرکزیت وفرار که هردو مربوط به پیشوا وعدم درایت وتعهد وی بود که شعار وشعور سوز ازخدا خواسته ام که خونم درمیان شما برزید" را میداد اما در افشار و بعدها از غرب کابل فرارکرد وتنها جان خود را ازمعرکه بیرون کشید این بخش ماجرا از نظر مزاری وحلقه ی مائویست اطراف وی بعد بزرگ واصلی اما مگوی افشار بود که از نظر آنها به مراتب عمیق تر از ابعاد تراژیک وانسانی تلقی می شد .مزاری را به شدت زیر سوال می برد .این بود که کمونیست های اطراف مزاری که عنان وی را به دست داشتند، برای توجیه این شکست کوشیدند تا یک انقلاب ماهیتی در اصل فاجعه به وجود بیاورد واز سوی دیگر هویت هزاره گی قربانیان را تغلیظ نمایند وبه خیال باطل خود برای منطقی جلوه دادن معاله، رقبای مزاری را وارد ماجرا کردند تا پیروزی از یک شکست وفرار خفت بار، بسازد وحتی این ترفند درآینده نیز بتواند با اسپ مراد برنعش های بیشتر بتازد وملت را بفریباند وهم چنان براریکه قدرت تکیه زنند، به عبارت دیگر از این سو جنایت افشار به عنوان یک واقعیت تلخ با ابعاد انسانی وتراژیک اتفاق افتاده واز سوی دیگر طبق سخنرانی مزاری که در یوتیوب وشبکه ی اجتماعی فیسبوک منتشر شده، وی اعتراف کرده است که "من مطمئین هستم دراینجا نظامیای ما بامردم در جنگ های دیگه درحق مردم بد کرده بود، آنان درحق مردم ما در افشار بد کردند" این یعنی بی مبالاتی وبی تدبیری وبی بندوباری سیاسی ونظامی که عامل محرک در ارتکاب جنایت افشار توسط دژخیمان سیاف شد و درنتیجه نه تنها مسبب فاجعه ی انسانی آنچنان شد که مرکزیت حزب وحدت سقوط کرد ومزاری جان خود سالم ازمعرکه کشید و به غرب کابل گریخت! اما مردم بی دفاع ومظلوم افشار، دست خالی به چنگ جلادان افتاد

 

عدالت‌خواهی با پیشمرگی فاشیزم!
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در آیاتی از کتاب مقدس هزاره (اسطوره‌ی شکسته) آمده است: پیروان فرقه‌ی مزاری ـ از صدر تا ذیل و از نصر تا وحدت ـ را بدان جهت «جنبش عدالت‌خواهی» نامیده‌اند که این مجموعه، هدف پایه‌ای و راهبردی خود را تأمین و تضمین عدالتِ سیاسی از بستر تسلیح، تجهیز، تمویل و تقویتِ «فاشیزم» در این سرزمین تعریف کرده‌اند:
1) در ماهِ سنبله‌ی سال 73، بابه مزاری، تپه‌ی اسکاد و انبارهای تسلیحاتی بی‌نظیر آن را از چنگ حزب شیعی ـ هزاره‌گی حرکت اسلامی بیرون آورد و به سردمدار فاشیزم عصر (گلبدین راکتیار) تقدیم نمود و ماشین جنگی فاشیزم را حیات دو باره بخشید.
2) در ماه حوتِ 73، بابه مزاری، تمام تسلیحات و امکانات و سنگرها و مراکز غرب کابل را سخاوتمندانه به طالبان تسلیم نمود و شاهکار ماندگار در تسلیح و تجهیز اردوگاه فاشیزم از خود به یادگار گذاشت.
3) در سال 77، اینبار استاد خلیلی، تمام تسلیحات و امکانات و انبارهای پر و پیمان بامیان را دست‌نخورده به ملا عمر سپرد و سلطه‌ی مفتِ فاشیزم بر هزارستان را تسهیل نمود». (1)
سخن فوق از «انجیل هزاره» نقل شد و به تعبیر رفیقِ نیچه «مره غرض نیست»؛ اما تکمله‌ی ذیل از خودم هست و در قبال آن پاسخگو هستم:
چنانکه گذشت، دو ضلع از اضلاع مثلثِ تباهی (زنده‌یاد مزاری و مرده یاد خلیلی) شاهکارها و یادگارهای بی‌مانند و ارزشمند در جهت تسلیح و تجهیز فاشیزم از خود بر جای گذاشتند؛ اما ضلع سوم آن مثلث (استاد محقق) تا کنون جهد و جهاد درخور و دندان‌گیر در بستر تقویت و ماندگاری فاشیزم از خود نشان نداده بود. اما وی در تاریخ بیستم عقرب سال 94 با قربانی کردن خود در پای تاج و تخت اشرف غنی، گوی سبقت را در «پیشمرگی فاشیزم» از رقبا ربود و مزاری و خلیلی را شرمسار دنیا و آخرت ساخت! آی غنی و آی اشرف مخلوقات ! این قربانی ناقابل را از خلق یخن‌کنده‌ی هزاره قبول فرما و ما را در زمرۀ چاکران درگاهت بپذیر!

 

خالد حسینی نویسنده افغان مقیم آمریکاطرفدارانی زیادی در ایران دارد .

جمعی از ناشران ایرانی که در سال‌های گذشته آثار خالد حسینی را چاپ نمودند از جمله نشر ثالث به عنوان ناشر پرمخاطب‌ترین ترجمه‌های موجود از آثار خالد حسینی در تدارک دعوت از خالد خسینی برای سفر به ایران همزمان با نمایشگاه کتاب تهران بود اما متاسفانه این سفر صورت نگرفت .

باید گفت که ترجمه مهدی غبرایی از آخرین رمان خالد حسینی با عنوان «ندای کوهستان» توسط این ناشرمنتشر شده است 

استقبال از آثار خالد حسینی در میان مخاطبان ایرانی تاکنون بسار چشمگیر بوده و رمان‌های «هزار خورشید تابان» و نیز «بادبادکباز» وی پس از انتشار ترجمه فارسی، با اقبال زیادی همراه شده‌اند.

در سال میلادی گذشته نیز پس از انتشار نسخه انگلیسی تازه ترین کتاب او با نام «And the mountains echoed» اقبال مترجمان ایرای به این کتاب منجر به انتشار ترجمه‌های متعددی از آن شد.

این رمان برای نخستین‌بار با عنوان «و کوه‌ها طنین‌انداز شدند» با ترجمه محسن عقبایی، توسط انتشارات بهزاد در ایران و در 690 صفحه منتشر شد و پس از آن نیز نشر پیکان این رمان را با عنوان «و کوه‌ها طنین انداخت» با ترجمه مهگونه قهرمان در 416 صفحه روانه بازار کرد و همزمان با آن نیز نشر نگارینه با ترجمه منصوره حکمی از آن با عنوان «پژواک کوهستان» در 480 صفحه منتشر کرد.

دیگر ترجمه حاضر از این اثر را نیز مریم مفتاحی با عنوان «و کوه‌ها طنین‌انداز شدند» از سوی نشر آلما منتشر شده است.

نشر پارمیس نیز دیگر ناشری است که ترجمه منصوره وحدتی‌زاده از این رمان را با عنوان «و کوه‌ها طنین انداز شدند» در 380 صفحه منتشر کرده است. همچنین نشر باغ نو این کتاب را با ترجمه بیتا کاظمی و با عنوان «کوه به کوه نمی‌رسد» در 386 صفحه در ایران منتشر کرده است.

جالب آن است که ترجمه‌های دیگری نیز از این کتاب در کتابخانه ملی به ثبت رسیده است. نشر حوض نقره، ققنوس، دانش بهمن، پرشیا شمع و مه و مروارید نیز در تدارک انتشار این کتاب هستند.

تازه‌ترین رمان خالد حسینی داستانی درباره مردم افغانستان را روایت می‌کند که به زندگی خانواده‌ای با عنوان صبوری در روستایی با عنوان شاد ‌باغ می‌پردازد که به گفته حسینی داستانی است خیالی و مابه‌ازای بیرونی ندارد.

به راستی چرا ناشران ایرانی تا این حد غیر منسجم کتابهای حسینی را با نامهای گوناگون به چا ب رسانده اند؟

انتخابات وانکشافات  نوید بخش رویش شکوفه آزادی ودموکراسی  

خبر های تازه ومثبت را وقتی میشنویم پنجره امید را بر روی مان گشوده میبینیم گرچند ما افغانها متاسفانه سالهاست با اخبار منفی از قبیل آتش وخون وکشتار وترور وانتحار عادت کرده ایم اما در این اواخر فضای نسبتا خوبی استشمام میشود وخبر انتخابات وموفقیتهای گوناگون کشورمادر عرصه های بین المللی وانکشافات در داخل کشور واعمار وباز سازی در جای جای این خاک بلا کشیده روزنه امید ورویش های تازه را نوید میدهد ویک افغانی ستمدیده را تا حدودی امید وار میسازد عکس های فوق نمونه ای از انکفاشات وسازندگی مثبت در داخل وخارج کشور را حکایت دارد مانند: احداث سیلوی بزرگ غله در ولایت غور وکسپ مقام بازی جوانمردانه در فیفا برای تیم ملی فوتبال افغانستان و...

افتتاح سیلوی گندم در ولایت غور

 احداث باغچه های خانگی کاشت سبزی در افغانستان 

رییس تیم ملی فوتبال در حال گرفتن جایزه فیفا